اولین چیزی که در میان صنایع دستی این شهر خودنمایی میکند فرش بیرجند است. فرشی با طرحهایی خاص همین دیار، از محرمات، هراتی و ... . دیرزمانی نیست که کارگاههای خانگی این شهر از رونق افتاده است. شهری که زمانی بسیاری از ساکنانش چه در شهر و چه در روستاها به بافت فرش مشغول بودهاند و از این راه گذران میکردهاند. خانه بسیاری از «بیرجندیون» که میرفتی دار قالیهای دوازده متری در زیرزمینها و گاه در یکی از اتاقهای خانه برپا بود. از مرد و زن، دختر و پسر گره بر تار قالی میزدند و نقش زندگی بر ان میآفریدند. هنوز هم در بازار بیرجند فرش و قالیچههای آن رونق دارد ولی نه به اندازه گذشته.
هوله بافی دیگر هنری است که امروزه به همت برخی دوباره به درون خانهها راه باز کرده و زنان و دختران آن را میآموزند. بافتی که شاید به دلیل سادگی و داشتن بازار و ارزان بودنش مشتاقان زیادی دارد.
از هنرهای دیگر این مردم میتوان به گلیمهای زیبایی اشاره کرده که به صورت ذهنی بافته میشده اما امروز خیلی کم رونق و فقط پیرزالان (پیرزن در گویش محلی) منطقه آن را زنده نگاه داشتهاند.
ترکه بافی هم که نوعی سبد بافی با چوب بید سرخ با بادام کوهی است در روستاهای اطراف بافته میشود و تنها ممر برخی از مردم روستاهای اطراف را در این دیار کویری و کم آب تشکیل میدهد.
در گذشته هنرها بیش از اینها بودهاند که به مرور زمان به فراموشی سپرده شدهاند، کفش و نمد را میتوان از این دست هنرها برشمرد.