توصیف شهر خور و بیابانک



استان اصفهان را حدود ۴۰۰ کیلومتر که به سمت شرق برویم به منطقه‌ای می‌رسیم که ناصر خسرو در سال ۴۴۴ هجری آن را "دوازده پاره" خوانده و از آن به عنوان روستایی در راه اصفهان به نیشابور نقل کرده است. منطقه‌ای که در حدود ۱۲۰ آبادی را در دل خود جای داده، روستاهایی که در کنار قنات یا در راستای نهر آبی شکل گرفته‌اند و از شرق به استان خراسان جنوبی ، از جنوب به استان یزد و از شمال به استان سمنان محدود می‌شود، شهرستانی به نام خور و بیابانک.

خور و بیابانک، منطقه‌ای کویری که در شرقی‌ترین نقطه استان اصفهان واقع شده است. منطقه‌ای با رمل‌هایی زیبا همچون آسمان پرستاره و بی‌انتهایش، با آب و هوایی خشک و گرم کویری. تاریخی را در خود جای داده به قدمت ۴۰۰۰ سال که تپه‌های ایراج و قلعه بیاضه و جندق گواهیست بر این ادعا.
خور را آفتاب، نگهبان آفتاب معنی کرده‌اند. جای جای این منطقه حکایتی در دل دارد نادیده و ناگفته، از خور که به عنوان مرکز شهرستان شناخته می‌شود تا روستای فرخی و بیاضه و گرمه  و عروسان. نمی‌توان از گرمه سخن گفت و از نخلستان‌ها و آسمان آبی‌اش سخن نگفت، از بیاضه گفت و از ارگ بیاضه نگفت که حتی ناصر خسرو و ابن حوقل هم در سفرنامه‌های خود از این قلعه نام برده‌اند. با این حال همچنان حکایت‌‌های بسیاری برجای مانده از گوشه و کنار این سرزمین کویری.

اصفهان اکوتوریسم ایران ایرانگردی بومگردی بومگردی بومگردی توریسم خور و بیابانک سفر سفر گردشگر گردشگری

شهرهای مرتبط