برک بافی


برکی نوعی بافته سنتی از میان انواع نساجی سنتی و صنایع دستی ایران است. برک بافته‌‌ای تاری و پودی و ضخیم از کرک بز و شتر است

بافت منسوجات سنتی با مواد اولیه گوناگون (پنبه، نخ پشم، ابریشم و کُرک) و به کمک دستگاه‌های سنتی و نسبتا پیچیده دو وَردی و چهار وَردی از قدیم در مناطقی از ایران رواج داشته است.

بَرَک که در اصطلاح محلی به آن کُرکی(Korki)، کورگی (Kurgi) یا کورگین Kurgin)) گفته می‌شود بافته‌‌ای تاری و پودی و ضخیم از کرک بز و شتر است. از برک البسه زمستانی تهیه می‌شود که از نظر استحکام، لطافت و گرمی دارای ویژگی‌های خاص و منحصر به فردی است.

پارچه‌های کرکی با طرح‌های ساده و چهارخانه و با استفاده از الیاف کرک در رنگ طبیعی (طیف رنگی کرم تا سیاه) تولید می‌شده است. کاربردهای پارچه‌های کرکی شامل پاپیچ (پاتابه)، کت زنانه و مردانه، چادر زنانه، شال گردن و کمر و مَندیل(دستمالی که بر سر می‌بستند) بوده است.

رشته برک بافی قدیمی‌ترین صنایع دستی جنوب خراسان بزرگ بوده و تاریخ تولید برک در این استان به قبل از دوره سلجوقی می‌رسد. منطقه سربیشه به ویژه شهر مود، نهبندان ، خوسف  و بشرویه  از مناطق عمده تولید پارچه برک در گذشته بوده‌اند و هم اکنون نیز اهالی این منطقه برای احیای این هنر دستی تلاش می‌کنند.

(برگرفته از سایت میراث فرهنگی خراسان جنوبی)

ایران برک بافی خوسف سربیشه صنایع دستی مود نساجی سنتی نهبندان

شهرهایی که صنعت برک بافی در آن‌ها رواج دارد